Το μετέωρο βήμα

Το σκηνικό συναίνεσης που επιχείρησε να δημιουργήσει ο πρωθυπουργός με τη σύσκεψη των πολιτικών αρχηγών κατέρρευσε, παρ' ότι τα κανάλια έσπευσαν απροκάλυπτα σε βοήθειά του. Η τυχοδιωκτική επιλογή του να ανακινήσει τεχνηέντως θέμα εξόδου της χώρας από το ευρώ, αλλά και η επιμονή του να θέτει το Μνημόνιο ως προϋπόθεση για τη συναίνεση, αποκαλύπτουν τα μικροπολιτικά του παιχνίδια.

Πώς είναι δυνατόν να ζητάει συναίνεση σε μια πολιτική που απορρίπτουν οκτώ στους δέκα Έλληνες; Δεν ακούει τις φωνές των πολιτών που αυτές τις μέρες διαδηλώνουν κατά χιλιάδες στις πλατείες; Νομίζει ότι μπορεί να κυβερνήσει ψευδόμενος ξεδιάντροπα πως “οι πολίτες βάζουν πλάτη” για να εφαρμοστεί το Μνημόνιο;

Με τις πλάτες της τρόικας, εσωτερικεύοντας τους ανοιχτούς εκβιασμούς εις βάρος της ελληνικής κοινωνίας, ο κ. Παπανδρέου μοιάζει να έχει παγιδευτεί στο μετέωρο βήμα του. Επί μέρες διοχέτευε την πληροφορία πως θα ζητούσε να μετάσχουν τεχνοκράτες στην κυβέρνηση, προσπαθώντας να μεταμφιέσει το πολιτικό σε τεχνικό πρόβλημα. Στο διάγγελμά του επανήλθε στη στρατηγική των κυβερνήσεων συνεργασίας. Υπό δύο όρους: να είναι ο ίδιος επικεφαλής και το Μνημόνιο η βάση του προγράμματος. Οι εκλογές θα γίνουν το 2013, είπε. Δηλαδή αναθερμαίνει τα σενάρια για “κυβέρνηση προθύμων” από την παρούσα Βουλή. Εξέλιξη που παραπέμπει σε αλλοίωση της κυβερνητικής πλειοψηφίας και σε απαρχή ανώμαλων - παραθεσμικών λύσεων.

Υπάρχει αναντιστοιχία ανάμεσα στην κυβέρνηση και τη λαϊκή βούληση. Με εργαλείο τον εκβιασμό θα ψηφιστεί στη Βουλή το Μεσοπρόθεσμο Πρόγραμμα. Ποια κυβέρνηση, όμως, θα αντιμετωπίσει τη λαϊκή κατακραυγή που θα προκαλέσουν τα μέτρα;

Τα όσα ζούμε τις τελευταίες μέρες, με τις συγκεντρώσεις των “αγανακτισμένων”, συνιστούν νέα παράμετρο των κοινωνικών διεργασιών και των πολιτικών εξελίξεων. Η “αδιευκρίνιστη ψήφος”, αυτό το επίμονο δημοσκοπικό εύρημα, αποκτά αναγνωρισιμότητα και ταυτότητα. Συμμετέχει σε κινητοποιήσεις. Μακριά από την πολιτική, μοιάζει έτοιμο να ενστερνιστεί την αντιπολιτική στάση. Μέσα από τις αντιφάσεις όμως, δημιουργείται μια νέα δύναμη, με συνείδηση των αδιεξόδων, αλλά και των δυνατοτήτων, ίσως δυνάμει πιο κοντά σε μια αναγεννημένη πολιτική με κοινωνικό πρόσωπο.

Κανείς δεν μπορεί να προδιαγράψει την πορεία. Αλλά σίγουρα οι εξελίξεις δεν διευκολύνουν τον πρωθυπουργό να φύγει από το μετέωρο βήμα και να προχωρήσει στο διάβημα της συνεργασίας των προθύμων του Μνημονίου. Η κοινωνία στους δρόμους είναι μια ελπίδα. Αν μάλιστα οι άτυπες, αυθόρμητες κινητοποιήσεις συνδεθούν εγκαίρως και οργανικά με μια νέα αγωνιστικότητα των συνδικάτων, αν η εκποίηση των δημόσιων επιχειρήσεων και των κοινωφελών αγαθών προκαλέσει κύμα κοινωνικής ανυπακοής, που θα καταστήσει αλληλέγγυους τους εργαζόμενους με τους καταναλωτές, τότε θα έχει γίνει το πρώτο βήμα, θα έχει νικηθεί ο φόβος.